Üniversite bana neler verdi,benden neler aldı diye düşünürken kalbim yine haykırdı ''Beni unutma!' diye...
    
    ''Seni de mi hatırlayayım canım benim'' dedim.Önce bi tebessüm ettim.Sonra yüzüm düştü bi an. Düşündüm.. Düşündüm...
  
   Hep hayal kırıklığı vardı onda.Hep bir vazgeçiş.Vazgeçmeye terkediliş.
   İnsan bazen gitmeli..
   İnsan bazen birilerinin gitmesine izin vermeli.
   Dur dememeli.
   Böyle mi kaybediliyordu yoksa? Bilmem... Ben hiç kaybettiğimi düşünmedim. Kibir değil bu.Onlar da kaybetmemiştir. Herkesin bir yeri,bekleyeni yok mu. 

             Kader ? Kısmet? Alın yazısı? Bunlara inanmadık mı ki hep? Olur gider.

    Ya da Merve deyişiyle ''Bırak yaa! Nerde oluyor.Bi bok olduğu yok.Herkes üzülüyor.Her aşk bitiyor.Ne dedim la ben!? Aşk diye bir şey yok ki.Ben hiç aşık olmadım.ÇOK SEVDİM.''

    Hep bi inkar, bir şeyleri bastırma peşindeyim.Ama yürekten inandığım gerçeklerim var benim de.Sevgi aşk'ı döver.O en güzelidir.Dedim ya çok sevdim diye.Oradan biliyorum.

      Neyse...

    Okul bitiyor.Benim için birçok şeyde ilk olan üniversite hayatım, o duyguları da ilk defa hissettirdi bana.Çok şey öğretti.

  Dibini görmediğim sulara dalamazdım; Cesareti öğrendim.
  Sevdiğimi söyleyemezdim; ''Seni seviyorum'' demeyi öğrendim.
  Yeni başlangıçlar hep korkutur ya; Korkmadan,yeniden başlamayı öğrendim.
  Kendinden kaçmak hep en kolayıdır; Yüzleştim,zoru öğrendim.
  Heyecanını herkes başka yaşar; Kalbimi avuçlarıma kusmayı öğrendim.

   Bunun gibi dahası... Sonuç hüsran gibi duruyor olsa da,ben şimdiye kadar yaşadığım hiçbir şeyden pişman olmadım. Hep ''iyi ki'' dedim. 
   Kalbimin kırıkları,üzüntülerim geçti mi? 
   Bazıları...

Özetimse şudur; SEVDİK, söyleyemedik.
                        SEVDİK,vazgeçmek zorunda kaldık.
                        SEVDİM,sevilmedim.

      Buradan bakılınca en üzücü olan sonuncusu gibi duruyor değil mi? Öyle değil. Hiçbiri ilki kadar canımı yakmadı.