Ömrünüz,kalbiniz gibi olsun...

Uzun zamandır sayıklıyorum, beni bu dünyadan yok etmenizi istediğim iki gün var diye.Arka arkaya hem de.

Yaklaşıyorlar.
Elim kolum bağlı.
Yok gibi yapamayacağım aşikar.
Var gibi de yapamıyorum.

Mantıklı olmam lazım.Çok düşünmeliyim.

(aradaki 4-5 satırı sildim yine.)

Neden böyle yaptığımı bilmiyorum.Görürlerse telaşı herhalde.Ne değişecek ki aslında? O bilmiyor muydu benim onu ne kadar çok sevdiğimi,nasıl değer verdiğimi.Yine ondan bahsedecektim, hafızamda son kalanlarla.O kadar.

3 sene oldu.
Çok oldu.

İlk günkü gibi olmasa da, hatırlıyorum tabi.Hayatımın ilk İkizleri...
İlk yorgunluğu kalbimin.
Ya da kaybedişi...

Diğeri bir gün, ''Nedir bu sendeki ikizler düşmanlığı?'' dedi.Açıklayamamıştım. İyi ki açıklayamamışım.Şimdi biliyordur cevabı herhalde.Ne yaptıklarını,ne YAPMADIKLARINI düşünse...
İşte sorusunun cevabı orada. Onu bekliyor.Gerçi o zamanlar, ''bu tabunu yıkacağım!'' demişti.

Ah be! Bıraksaydın da, tabum öyle kalsaydı. Daha da yükseltmeseydin yıkamadığım duvarlarımı.

Neyse...

İnsan zaten hep sevdikleriyle sınanır.Benim en büyük iki sınavım...
Bundan sonra gittiğiniz hayatları mutlu edin.
En büyük dileğim...

ÖMRÜNÜZ, KALBİNİZ GİBİ OLSUN...

Kalbiniz aslında iyi, biliyorum.Öyle olmasaydı sevemezdim sizi.

tavsiyemdir :) dinle. Alttan iyi gidiyor.