Keşke hep mutluyken gelsem sana! Keşke sevinçlerimden başka anlatacak bir şeyim olmasa... Kaç kere geldim gittim karşına, dökemedim hislerimi kelimelere, söyleyemedim içimdekileri...
Biri çıksa dese ki ''Güzel günler yakında,sadece xyz gün beklemen gerekiyor.'' diye. Belki biraz daha savaşırdım o zaman. Hayat bu kadar adaletsiz dövüşmeseydi, ben de gücümü göstermek isterdim. Ucu sonu olmayan bir yolda, yoruluyorum yoruluyorum ama en çok bitiş gözükmediğinden vazgeçiyorum her şeyden! Senden... Sevdiğim ama artık tanıyamadığım adam! İnanamadığım hayallerimizden, olmasına dua ettiğim ama artık bekleyemediğim her bir düşüncemizden, geleceğimizden...Susunca her şeyin düzeleceğini düşünmenden, bunca emeğime rağmen benim hala farkımda olmamandan çok sıkıldım. Umut vermeyip, tutunacak hiçbir dal bırakmadıktan sonra beni geleceğimizi keyfi bir şekilde bırakıyormuşum gibi davranmandan da çok sıkıldım. Keşke neden hep olumsuz düşünüyorsun diye beni suçlayacağına ''Neden ben seni her gece mutlu uyutamıyorum?, Neden ben uyurken sen sabahlara kadar uykusuz kalıyorsun?,Tribini severim senden gelsin gelen'' ya da ne bileyim ''Derdin ne? Konuşalım.'' diyebilseydin işte.
İlgini istediğimi, buna muhtaç olduğumu gururumu ayaklar altına alıp milyonlarca kez yüzüne söylememe rağmen hala taş gibi karşımda durmasaydın da ''Git sevmiyorum.'' deseydin, ya da ''Gel seviyorum.''. O zaman ben de bilirdim ne olduğumu. Belirsizlik, dönmeni beklemek, yine aynı şeyleri yaşarım korkusu,sıkıntısı içimi yiyip bitiriyor!
Neyse buna şükür! Aklım dağıldı. Burada bitiriyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder